Część druga - równie ujmująca
Wtedy też władca zaczął zastanawiać się nad swoimi poczynaniami. Doszedł do wniosku, że powinien pogrzebać Polinejka oraz uwolnić Antygonę i Ismenę. Można by pomyśleć, że Kreon dobrze postąpił zmieniając swą decyzję, jednak było już za późno. Hajmon popełnił samobójstwo dowiadując się, że Antygona powiesiła się. Wówczas Kreon czuje się temu wszystkiemu winny, przyznaje się do pychy, obwinia za wszystko. Na dodatek po pewnym czasie dowiaduje się o kolejnym samobójstwie - jego żony. Odebrała sobie życie z żalu po śmierci syna. Kreon jest załamany, bieżę na siebie całą winę za ostatnie zdarzenia. Jest na skraju wyczerpania psychicznego i myśli tylko o jednym – śmierć.
Władca Teb jest bohaterem tragicznym co doskonale możemy zauważyć. Na początku podejmuje decyzje zgodne z jego przekonaniami. Pewnie wykonuje i trzyma się swoich racji. Uważa, że ukaranie Antygony, jest jak najbardziej prawidłowe, gdyż sprzeciwiła się jego rozkazowi, próbując pogrzebać brata. Zauważamy konflikt rozumu i uczuć, ponieważ Kreon kieruje się rozumem, natomiast Antygona uczuciami, których Kreon nie chce brać pod uwagę.
